ครุ่นคิด/หลงใหล

ครุ่นคิด

เราต้องบอกเธอไว้ก่อนว่าเราจะไม่ยึดติดสรรพนาม

จริงๆแล้วเราสงสัยมาโคตรนาน เกี่ยวกับการหาสรรพนามมาแทนตน
เราพบว่ามันละเอียดอ่อนจนบางครั้งกลับน่ารำคาญใจ การใช้สรรพนามต่าง นั้นให้อารมณ์ที่ต่างไป

จะข้าพเจ้า หรือกู ท่าน หรือมึง ฟังดูยากจะเลือกคำสรรพนามมาใส่
บางครั้งก็อยากจะมี I มาทดแทนทุกสรรพนามบุรุษที่หนึ่งคือตัวเราที่เป็นไปได้

แต่หากใช้Iในประโยคภาษาไทยก็กลับฟังดูกระแดะสิ้นดี

เวลาอ่านบล็อกของคนต่างชาติ บางครั้งเราไม่รู้ว่าคนเขียนเป็นหญิงหรือชายเพราะคำว่า I มันบอกไม่ได้ถึงเพศและตัวตน ไม่รู้ว่าหมายถึง ผมหรือดิฉัน I บอกไม่ได้ว่าคนเขียนกำลังหมายถึง กระผม หรือว่ากู คนเขียนอาจจะเป็นทรานนี่ หรือเพศอีกหลายเพศที่เรียกชื่อไม่ถูก (ในโลกนี้มีคำเรียกสถานะเพศเยอะมากกว่าทื่เราจะนึกออก)

บางครั้งมันก็ไม่จำเป็นต้องไปรู้ไปสนใจเท่าสิ่งที่เขาอยากบอกเรา
—

หลงใหล

จริงๆเราเป็นมนุษย์ที่มีความชอบเยอะมาก ความชอบเป็นความสุขหนึ่งในชีวิตเรา ไม่ว่าจะเป็นความชอบเล็กน้อยหรือชอบแบบยิ่งใหญ่ เราเลยเชื่อว่ามีอะไรให้ชอบมาก ดีกว่ามีอะไรไม่ชอบเยอะ การใช้ชีวิตคงลำบาก เมื่อต้องเผชิญความไม่ชอบในชีวิต ที่พูดมาทั้งหมดนี้้ไม่มีอะไรมากเลย
มีความชอบหนึ่งที่ทำให้เราเป็นสุขเล็กๆในยามทุกข์

ภาพวีดีโออะควอเรียมที่โอกินะวะ ญี่ปุ่น

สารภาพจริงๆว่าดูวีดีโอยูทูปนี้เกิน 20ครั้งแล้วในเวลาต่างๆกัน
นี่เป็นแค่ส่วนเล็กจิ๋วที่จำลองใต้พื้นท้องมหาสมุทร
สิ่งเหล่านี้ดำเนินไปในขณะเราทุกข์ อดนอน ดื่มนม หรือกินข้าว ฉลองวันเกิด อึไม่ออก ฯลฯ

มันสุขที่จะนึกถึง คำนึงถึง เสมอ.

ดูตัวเรามันเล็กจิ๋วจนแค่คิดยังจั๊กจี๋ คำว่าฝุ่นยังฟังดูมากไป

สิ่งเหล่านี้ที่มนุษย์สร้างขึ้นมาไม่ได้ สิ่งที่ไม่มีใครสร้างแต่เปลี่ยนผ่านตามวิวัฒนาการแห่งดาร์วินส์
ชีวิตที่เคลื่อนไหว.

ปลากระเบนกางครีบบางเหมือนกระดาษที่ปลิวร่อนลงจากตึก
ฝูงปลาพลิ้วผ่านใต้ฟองคลื่นเบื้องบน
บางครั้งเรานึกอยากเป็นนักประดานํ้า.